तिमीलाइ मार्ने दाउ छैन

हरि मानन्धर “विवश”



जलिरहेछ मन मेरो कहाँ पोखुँ ठाउ छैन
गलिरहेछ शरीर तर ठम्याउने पाउ छैन

सँगालेर चोटहरू बाच्नु यहाँ गाह्रो भो
दुखिरहन्छ छाती तर देखाउने घाउ छैन

एकान्तमा सधै भरि कल्पनामै डुबेर म
कति कोरू प्रेम पत्र पाउनेको त नाउ छैन

मनको व्याथ लुकाएर मुटु भित्रै कसिराखे
त्यसैले नै तिमीसामु यी कथाका भाउ छैन

बाँचेको छु तड्पीएरै जिन्दगीको अन्तसम्म
मर्छु बरू विवश यसै तिमीलाई मार्ने दाउ छैन